Het zou nog maar een paar weekjes duren.
Ofschoon mijn baasjes niet precies mijn exacte geboorte datum wisten, vierden ze altijd op 15 mei m'n verjaardag. Dat was ieder jaar groot feest. Lekker knuffelen, zingen, dansen en extra lekker eten.
Maar dit jaar kwam het er niet van. Mijn lichaampje was te moe en deed pijn.
Op een vrijdag avond toen ze thuis kwamen, probeerde ik nog te doen of er niets was.
Ik wachtte ze nog op bij de deur en kon me goed houden, tot ze net als altijd lekker bij ons kwamen zitten.
Ik sprong achter in de stoel bij m'n baasje maar kon de pijn niet meer verbergen. Toen ze door hadden dat het niet zo goed ging met mij, belden ze één van de modernste dieren klinieken in een dorpje hier vlak bij. Helaas was de dierenarts net naar huis, ergens vlak bij Kijkduin.
Ik probeerde me zo goed mogelijk te houden en hing, zo goed als dat ging, net als anders de clown uit.
Die dierenarts, dr.Backwards, had in zijn schuur een pracht van een onderzoek tafel. Je rook de hond nog die er net gelopen had. Met wat kunst grepen en twee spuiten kwam ik er die keer nog redelijk goed vanaf.
Ik mocht weer mee naar huis. Ik was geen plas kater, mijn nieren voelden niet raar aan, had geen koorts en zo te zien ook niets gebroken. Hopelijk ging ik weer eten en drinken. Maar dat zouden we morgen wel weer zien, want ernstig was het niet. Al mijn reflexen waren goed dus wat wilde ik nog meer? Bij mijn baas, mijn grote vriend, zijn natuurlijk!
Die nacht gingen mijn baasjes niet slapen. Ik lag tussen hun in terwijl ik constant geknuffeld werd.
Soms wilde ik alleen zijn maar de warmte van de mensen die mij zoveel liefde gaven deden de pijn af en toe een klein beetje vergeten.
Overtuigd als ze waren zou ik de volgende dag in goede handen terecht komen. Maar mijn gevoel was anders......
Ofschoon mijn baasjes niet precies mijn exacte geboorte datum wisten, vierden ze altijd op 15 mei m'n verjaardag. Dat was ieder jaar groot feest. Lekker knuffelen, zingen, dansen en extra lekker eten.
Maar dit jaar kwam het er niet van. Mijn lichaampje was te moe en deed pijn.
Op een vrijdag avond toen ze thuis kwamen, probeerde ik nog te doen of er niets was.
Ik wachtte ze nog op bij de deur en kon me goed houden, tot ze net als altijd lekker bij ons kwamen zitten.
Ik sprong achter in de stoel bij m'n baasje maar kon de pijn niet meer verbergen. Toen ze door hadden dat het niet zo goed ging met mij, belden ze één van de modernste dieren klinieken in een dorpje hier vlak bij. Helaas was de dierenarts net naar huis, ergens vlak bij Kijkduin.
Ik probeerde me zo goed mogelijk te houden en hing, zo goed als dat ging, net als anders de clown uit.
Die dierenarts, dr.Backwards, had in zijn schuur een pracht van een onderzoek tafel. Je rook de hond nog die er net gelopen had. Met wat kunst grepen en twee spuiten kwam ik er die keer nog redelijk goed vanaf.
Ik mocht weer mee naar huis. Ik was geen plas kater, mijn nieren voelden niet raar aan, had geen koorts en zo te zien ook niets gebroken. Hopelijk ging ik weer eten en drinken. Maar dat zouden we morgen wel weer zien, want ernstig was het niet. Al mijn reflexen waren goed dus wat wilde ik nog meer? Bij mijn baas, mijn grote vriend, zijn natuurlijk!
Die nacht gingen mijn baasjes niet slapen. Ik lag tussen hun in terwijl ik constant geknuffeld werd.
Soms wilde ik alleen zijn maar de warmte van de mensen die mij zoveel liefde gaven deden de pijn af en toe een klein beetje vergeten.
Overtuigd als ze waren zou ik de volgende dag in goede handen terecht komen. Maar mijn gevoel was anders......
Bijna 4
