(1)
Mijn kleine ventje,
Toen we je kregen paste je in één hand: een klein trillend hoopje rood-witte poetskatoen op 4 beentjes.......Toen we je wegbrachten paste je in één hand: een hoopje as, gecremeerd in een tinnen blikje.
Een zonnestraaltje in huis, altijd opkomend voor anderen wanneer ze gecorrigeerd werden. Van diverse mensen kregen we het commentaar: "Dit is geen gewone poes, dit lijkt wel een hond zoals hij apporteert". Onze kleine lieve man, die nog nooit een nageltje uitgestoken had, net als de rode acacia-soort waarnaar hij vernoemd is. De Hiram van onze werkplaats.
Iedereen vindt zijn of haar huisdier het meest speciale dier op deze aardbol, en wil dit kleine wezentje beschermen tegen allerlei kwade invloeden. Vandaar dat bij ziektes en ongemakken iemand geraadpleegd wordt, van wie men kan aannemen dat hij of zij ter zake kundig is en ethisch handelt: een dierenarts.
Onze laatste ervaring met dierenartsen en de modernste technologie is wel heel bitter: foute diagnoses, opzettelijke misleiding en verregaande incompetentie.
Onze kleine 'grote' man had waarschijnlijk een onherstelbare nieraandoening, die niemand had kunnen genezen. Toen wij op vrijdagavond dr.Backwards belden, die toen dienst had, liet hij ons niet naar de 'moderne kliniek' komen maar naar een schuurtje achter zijn huis. De onderzoektafel werd leeg geveegd, uit het niets kwam een thermometer zonder hoesje en aan de hand van palpitatie van de buik en reflexen werd niets vreemds geconstateerd. Volgens onze waarnemingen zouden of nier-deficiëntie of een val met blijvend trauma hieraan debet kunnen zijn. Bovendien leek het vanavond of hij keek alsof hij blind was, rook vreemd uit zijn adem en miauwde klagend.
Volgens Dr.backwards was er geen reden tot paniek of verder onderzoek (hij was tenslotte net thuis), Roby kreeg een anti-biotica- en een pijnstillende injectie. Morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen, om half tien was er spreekuur dus tot ziens.
Na een nacht van waken, wegzakken, onzekerheid en hoop werd het eindelijk half negen. Aankleden, Roby's oogjes schoonmaken en zijn vacht gladstrijken. In zijn eigen handdoekje met de veilige geuren van thuis brachten wij hem naar 'één van de modernste klinieken van Nederland'.
Mijn kleine ventje,
Toen we je kregen paste je in één hand: een klein trillend hoopje rood-witte poetskatoen op 4 beentjes.......Toen we je wegbrachten paste je in één hand: een hoopje as, gecremeerd in een tinnen blikje.
Een zonnestraaltje in huis, altijd opkomend voor anderen wanneer ze gecorrigeerd werden. Van diverse mensen kregen we het commentaar: "Dit is geen gewone poes, dit lijkt wel een hond zoals hij apporteert". Onze kleine lieve man, die nog nooit een nageltje uitgestoken had, net als de rode acacia-soort waarnaar hij vernoemd is. De Hiram van onze werkplaats.
Iedereen vindt zijn of haar huisdier het meest speciale dier op deze aardbol, en wil dit kleine wezentje beschermen tegen allerlei kwade invloeden. Vandaar dat bij ziektes en ongemakken iemand geraadpleegd wordt, van wie men kan aannemen dat hij of zij ter zake kundig is en ethisch handelt: een dierenarts.
Onze laatste ervaring met dierenartsen en de modernste technologie is wel heel bitter: foute diagnoses, opzettelijke misleiding en verregaande incompetentie.
Onze kleine 'grote' man had waarschijnlijk een onherstelbare nieraandoening, die niemand had kunnen genezen. Toen wij op vrijdagavond dr.Backwards belden, die toen dienst had, liet hij ons niet naar de 'moderne kliniek' komen maar naar een schuurtje achter zijn huis. De onderzoektafel werd leeg geveegd, uit het niets kwam een thermometer zonder hoesje en aan de hand van palpitatie van de buik en reflexen werd niets vreemds geconstateerd. Volgens onze waarnemingen zouden of nier-deficiëntie of een val met blijvend trauma hieraan debet kunnen zijn. Bovendien leek het vanavond of hij keek alsof hij blind was, rook vreemd uit zijn adem en miauwde klagend.
Volgens Dr.backwards was er geen reden tot paniek of verder onderzoek (hij was tenslotte net thuis), Roby kreeg een anti-biotica- en een pijnstillende injectie. Morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen, om half tien was er spreekuur dus tot ziens.
Na een nacht van waken, wegzakken, onzekerheid en hoop werd het eindelijk half negen. Aankleden, Roby's oogjes schoonmaken en zijn vacht gladstrijken. In zijn eigen handdoekje met de veilige geuren van thuis brachten wij hem naar 'één van de modernste klinieken van Nederland'.
Een aangrijpend verslag
(2)
Roby had nog steeds niet gegeten of gedronken en was nog niet op de bak geweest, dus vond dr. Backwards het raadzaam om hem op te nemen en te vervoeren naar de kliniek in Den Haag. Bij nader onderzoek dacht hij dat zijn linker niertje iets vergroot was, maar dat zouden de röntgenfoto's uit moeten wijzen. Wij stelden als voorwaarde dat hij op geen enkele wijze mocht lijden, daar werd volmondig mee accoord gegaan.
Roby kreeg een verdoving, de assistente nam Roby met z'n handdoekje mee want dan had hij iets van thuis en zou niet compleet verdwaasd zijn. Wanneer er iets ernstigs of onverwachts zou voordoen, dan zou dr.Backwards ons bellen op onze mobiele telefoon."Hij is bang voor water, stofzuigers en harde geluiden" zeiden wij nog."Een bange broekje dus, daar zullen wij rekening mee houden" zei de assistente.
Om half één mochten wij bellen voor de uitslagen van de onderzoeken, tot noch toe gelukkig geen onverwachte tegenslagen. Wie weet valt alles wel mee en maken wij ons zorgen voor niets. Pech, de dierenarts was net weg. "Heeft de dierenarts u niet gebeld dan" vroeg de assistente "want er is een abnormale zwelling van de rechter nier, maar het juiste weet ik niet. De dierenarts is vertrokken naar de praktijk in Den Haag, en ik zal vragen of hij u voor het spreekuur van 13.30 uur terugbelt".
Het werd 13.30 uur....geen bericht.
Het werd 13.45 uur.....geen bericht
Het werd 14.00 uur....geen bericht
Het werd 14.10 uur.......nog steeds geen bericht
Dus pakte ik de telefoon om te horen hoe het met onze kleine acrobaat was.
"Sorry" zei de assistente" het is en beetje slordig, maar we zijn uw kaart met alle gegevens vergeten, maar ik zal u de dierenarts even geven". "Tsja" zei dr.Backwards "Volgens de röntgenfoto's is de rechter nier flink vergroot, waarschijnlijk een gezwel." (Hoezo rechter nier? Zaterdagochtend was het waarschijnlijk de linker nier, maar vrijdagavond was er absoluut geen reden tot paniek. Waarom toen niet naar de kliniek gegaan voor nader onderzoek? Weekenddienst betekent toch werken en niet een argument als: 'Ik ben net een kwartier thuis uit de gemeente Naaldwijk, dus komt u maar naar mij toe').
Roby had nog steeds niet gegeten of gedronken en was nog niet op de bak geweest, dus vond dr. Backwards het raadzaam om hem op te nemen en te vervoeren naar de kliniek in Den Haag. Bij nader onderzoek dacht hij dat zijn linker niertje iets vergroot was, maar dat zouden de röntgenfoto's uit moeten wijzen. Wij stelden als voorwaarde dat hij op geen enkele wijze mocht lijden, daar werd volmondig mee accoord gegaan.
Roby kreeg een verdoving, de assistente nam Roby met z'n handdoekje mee want dan had hij iets van thuis en zou niet compleet verdwaasd zijn. Wanneer er iets ernstigs of onverwachts zou voordoen, dan zou dr.Backwards ons bellen op onze mobiele telefoon."Hij is bang voor water, stofzuigers en harde geluiden" zeiden wij nog."Een bange broekje dus, daar zullen wij rekening mee houden" zei de assistente.
Om half één mochten wij bellen voor de uitslagen van de onderzoeken, tot noch toe gelukkig geen onverwachte tegenslagen. Wie weet valt alles wel mee en maken wij ons zorgen voor niets. Pech, de dierenarts was net weg. "Heeft de dierenarts u niet gebeld dan" vroeg de assistente "want er is een abnormale zwelling van de rechter nier, maar het juiste weet ik niet. De dierenarts is vertrokken naar de praktijk in Den Haag, en ik zal vragen of hij u voor het spreekuur van 13.30 uur terugbelt".
Het werd 13.30 uur....geen bericht.
Het werd 13.45 uur.....geen bericht
Het werd 14.00 uur....geen bericht
Het werd 14.10 uur.......nog steeds geen bericht
Dus pakte ik de telefoon om te horen hoe het met onze kleine acrobaat was.
"Sorry" zei de assistente" het is en beetje slordig, maar we zijn uw kaart met alle gegevens vergeten, maar ik zal u de dierenarts even geven". "Tsja" zei dr.Backwards "Volgens de röntgenfoto's is de rechter nier flink vergroot, waarschijnlijk een gezwel." (Hoezo rechter nier? Zaterdagochtend was het waarschijnlijk de linker nier, maar vrijdagavond was er absoluut geen reden tot paniek. Waarom toen niet naar de kliniek gegaan voor nader onderzoek? Weekenddienst betekent toch werken en niet een argument als: 'Ik ben net een kwartier thuis uit de gemeente Naaldwijk, dus komt u maar naar mij toe').
(3)
"Maar" zei dr.Backwards monter "het infuus wordt goed geaccepteerd en druppelt netjes door. De poes voelt zich goed en heeft absoluut geen pijn, de rest beslissen we maandag en hij blijft ondertussen in de gemeente Naaldwijk".
"Kunnen wij hem morgen nog zien en even bij hem zijn?" vroeg ik bedeesd. "De mensen die bij de kliniek wonen hebben nogal veel overlast van dit soort bezoeken gehad, dus hebben wij ze afgeschaft". Totaal ontredderd legde ik de telefoon neer. Ik wordt geacht te betalen voor het verblijf en de verzorging van mijn kleine man, maar ik mag hem in het weekend noch zien, noch knuffelen, noch troosten.
Zondag om 16.00 uur werd de onzekerheid ons te veel en wilden wij weten hoe onze kleine Ivanhoe het maakte. Ik kreeg een zwaar geïrriteerde dr.Backwards aan de lijn die onze bezorgdheid afwimpelde met de mededeling dat de nierfunctie sinds zaterdag verbeterd was en dat Roby een montere tevreden poes was, maar dat de nierfunctie nog meer verbeteren moest om een operatie te kunnen doorstaan.
Hoe groot was onze verbazing om op maandag van dr.Bakkersknecht (die toen dienst had) te horen te krijgen, met het bewijs van de computeruitdraaien erbij, dat de nierfunctie van Roby alleen maar afgenomen was in plaats van verbeterd. Hij had nog nooit een kat van die leeftijd gezien met zo'n lage nierwaarde.......
Waarom zijn wij op vrijdag- of zaterdag hiervan niet op de hoogte gesteld of is direct nader onderzoek verricht om verder dierenleed te voorkomen?
Wij konden op maandagochtend van Roby afscheid komen nemen en hem probleemloos in laten slapen. Dat hebben we gemerkt, de moderne technieken staan voor niets!
Dr.Bakkersknecht ontving ons en liet ons de röntgenfoto's zien. Tevens toonde hij ons de uitdraaien van de nierwaarden van zaterdag en zondag, Zondag was aanmerkelijk verslechterd ten opzichte van zaterdag. Waarom heeft dr.Backwards ons voorgelogen, dit is absoluut niet in het voordeel van het dier geweest!!!
Roby zou bij ons gebracht worden en dan zouden wij waardig afscheid van hem kunnen nemen. Hoezo waardig? Een hond liep in en uit en daar werd een kat binnengebracht die onze kleine man zou zijn: totaal verwilderd, panisch, kaalgeschoren op diverse plaatsen, op de nek en voorpootjes sporen van injecties (of waren het puncties?), smoezelig, bebloed, onteerd en ontheiligd.
Toen ik dit zag wilde ik braken van boosheid en schreeuwen als een wild dier: heb ik mijn kleine ventje willens en wetens hier achter gelaten, wat hebben ze in 's hemels naam met hem gedaan?
Dr.Bakkersknecht zou hem eerst een verdoving geven voor de terminale intraveneuze injectie.
"Maar" zei dr.Backwards monter "het infuus wordt goed geaccepteerd en druppelt netjes door. De poes voelt zich goed en heeft absoluut geen pijn, de rest beslissen we maandag en hij blijft ondertussen in de gemeente Naaldwijk".
"Kunnen wij hem morgen nog zien en even bij hem zijn?" vroeg ik bedeesd. "De mensen die bij de kliniek wonen hebben nogal veel overlast van dit soort bezoeken gehad, dus hebben wij ze afgeschaft". Totaal ontredderd legde ik de telefoon neer. Ik wordt geacht te betalen voor het verblijf en de verzorging van mijn kleine man, maar ik mag hem in het weekend noch zien, noch knuffelen, noch troosten.
Zondag om 16.00 uur werd de onzekerheid ons te veel en wilden wij weten hoe onze kleine Ivanhoe het maakte. Ik kreeg een zwaar geïrriteerde dr.Backwards aan de lijn die onze bezorgdheid afwimpelde met de mededeling dat de nierfunctie sinds zaterdag verbeterd was en dat Roby een montere tevreden poes was, maar dat de nierfunctie nog meer verbeteren moest om een operatie te kunnen doorstaan.
Hoe groot was onze verbazing om op maandag van dr.Bakkersknecht (die toen dienst had) te horen te krijgen, met het bewijs van de computeruitdraaien erbij, dat de nierfunctie van Roby alleen maar afgenomen was in plaats van verbeterd. Hij had nog nooit een kat van die leeftijd gezien met zo'n lage nierwaarde.......
Waarom zijn wij op vrijdag- of zaterdag hiervan niet op de hoogte gesteld of is direct nader onderzoek verricht om verder dierenleed te voorkomen?
Wij konden op maandagochtend van Roby afscheid komen nemen en hem probleemloos in laten slapen. Dat hebben we gemerkt, de moderne technieken staan voor niets!
Dr.Bakkersknecht ontving ons en liet ons de röntgenfoto's zien. Tevens toonde hij ons de uitdraaien van de nierwaarden van zaterdag en zondag, Zondag was aanmerkelijk verslechterd ten opzichte van zaterdag. Waarom heeft dr.Backwards ons voorgelogen, dit is absoluut niet in het voordeel van het dier geweest!!!
Roby zou bij ons gebracht worden en dan zouden wij waardig afscheid van hem kunnen nemen. Hoezo waardig? Een hond liep in en uit en daar werd een kat binnengebracht die onze kleine man zou zijn: totaal verwilderd, panisch, kaalgeschoren op diverse plaatsen, op de nek en voorpootjes sporen van injecties (of waren het puncties?), smoezelig, bebloed, onteerd en ontheiligd.
Toen ik dit zag wilde ik braken van boosheid en schreeuwen als een wild dier: heb ik mijn kleine ventje willens en wetens hier achter gelaten, wat hebben ze in 's hemels naam met hem gedaan?
Dr.Bakkersknecht zou hem eerst een verdoving geven voor de terminale intraveneuze injectie.
(4)
Op onze vragen hoe Roby zich gevoeld had, zei dr.Bakkersknecht dat hij zich toch wel misselijk, naar, moe en vreselijk vervelend gevoeld moet hebben. Dr.Backwards zag dit zaterdag en zondag allemaal een stuk rooskleuriger in:" hij is monter en heeft het prima naar zij zin!"
Als hij zich zo goed voelde waarom zou hij dan nog een verdoving nodig hebben? Want volgens dr.Backwards voelde hij sinds zaterdagochtend al geen pijn meer.......
Dr.Bakkersknecht zou intraveneus de terminale dosis pijnloos toedienen...........Vreemd zeg, na drie minuten was hij nog niet dood, ondanks herhaaldelijk op zijn open oogjes tikken en onder zijn staartje kijken. "Ooooh, het infuus zit niet goed" zei dr.Bakkersknecht na enige minuten "hij heeft er zeker aan gelikt. Hij was afgelopen zaterdag ook zo slecht aan het infuus te leggen omdat hij al zover uitgedroogd was".
Roby kon zaterdagochtend al niet meer likken, wat we dr.Backwards reeds verteld hadden. En dat hij niet goed aan het infuus te leggen was is ons nooit verteld, waarom???
Roby werd bij zijn ruggenwerveltjes gepakt en het getergde lijfje werd tot twee maal toe in de buikholte geïnjecteerd om hem te doen in slapen. Leve de moderne technologie!!!
Ik vroeg waar zijn handdoekje was met zijn veilige geurtjes van thuis.
Handdoekje? Dr.Bakkersknecht staarde mij glazig aan alsof ik van een andere planeet kwam: "Ehhh, die zal wel in de was zijn".
Later hoorden wij van trouwe luisteraars, dat dr.Backwards (de regionale-radio-dierendokter) enige tijd terug nieraandoeningen bij katten had behandeld in zijn column. Eén van de meest opvallende symptomen: de kat miauwt klagelijk.........
Wij hebben Roby het recht op een waardige dood ontnomen door hem achter te laten bij mensen die niet zouden misstaan in een verhaal van Roald Dahl. Mede daarom hebben wij gezocht naar een rustplaats zonder heiligschennis: Crematie.
Bij het huisdierencrematorium had men een dier nog nooit zo afgeleverd gezien: Smoezelig, bebloed en met het infuus en de pleisters nog strak om het pootje heen gewikkeld.
Roby, de crematie verliep met een eerbied en sereniteit die jou waardig zijn, want per slot van rekening behoren jouw onvoorwaardelijke trouw en wervelende energie tot de waardevolste ervaringen in ons leven. Het is een voorrecht dat we jou hebben mogen kennen, Robinius!
Mijn grote rode knuffel!
Op onze vragen hoe Roby zich gevoeld had, zei dr.Bakkersknecht dat hij zich toch wel misselijk, naar, moe en vreselijk vervelend gevoeld moet hebben. Dr.Backwards zag dit zaterdag en zondag allemaal een stuk rooskleuriger in:" hij is monter en heeft het prima naar zij zin!"
Als hij zich zo goed voelde waarom zou hij dan nog een verdoving nodig hebben? Want volgens dr.Backwards voelde hij sinds zaterdagochtend al geen pijn meer.......
Dr.Bakkersknecht zou intraveneus de terminale dosis pijnloos toedienen...........Vreemd zeg, na drie minuten was hij nog niet dood, ondanks herhaaldelijk op zijn open oogjes tikken en onder zijn staartje kijken. "Ooooh, het infuus zit niet goed" zei dr.Bakkersknecht na enige minuten "hij heeft er zeker aan gelikt. Hij was afgelopen zaterdag ook zo slecht aan het infuus te leggen omdat hij al zover uitgedroogd was".
Roby kon zaterdagochtend al niet meer likken, wat we dr.Backwards reeds verteld hadden. En dat hij niet goed aan het infuus te leggen was is ons nooit verteld, waarom???
Roby werd bij zijn ruggenwerveltjes gepakt en het getergde lijfje werd tot twee maal toe in de buikholte geïnjecteerd om hem te doen in slapen. Leve de moderne technologie!!!
Ik vroeg waar zijn handdoekje was met zijn veilige geurtjes van thuis.
Handdoekje? Dr.Bakkersknecht staarde mij glazig aan alsof ik van een andere planeet kwam: "Ehhh, die zal wel in de was zijn".
Later hoorden wij van trouwe luisteraars, dat dr.Backwards (de regionale-radio-dierendokter) enige tijd terug nieraandoeningen bij katten had behandeld in zijn column. Eén van de meest opvallende symptomen: de kat miauwt klagelijk.........
Wij hebben Roby het recht op een waardige dood ontnomen door hem achter te laten bij mensen die niet zouden misstaan in een verhaal van Roald Dahl. Mede daarom hebben wij gezocht naar een rustplaats zonder heiligschennis: Crematie.
Bij het huisdierencrematorium had men een dier nog nooit zo afgeleverd gezien: Smoezelig, bebloed en met het infuus en de pleisters nog strak om het pootje heen gewikkeld.
Roby, de crematie verliep met een eerbied en sereniteit die jou waardig zijn, want per slot van rekening behoren jouw onvoorwaardelijke trouw en wervelende energie tot de waardevolste ervaringen in ons leven. Het is een voorrecht dat we jou hebben mogen kennen, Robinius!
Mijn grote rode knuffel!
