Mijn mooie ridderlijke jas werd aan mijn voorpootje kaalgeschoren voor een infuus. Dat het niet lukte en ook mijn andere pootje zo behandeld werd, durfde dr.Backwards kennelijk die middag toen mijn baasjes hem belden niet te zeggen. "Het infuus werd goed geaccepteerd en druppelde gestaag door. Mijn rechter nier was flink vergroot waarschijnlijk door een gezwel. Maandag zou er verder gekeken worden." Ik had het volgens dr.Backwards goed naar mijn zin en zou zeker geen pijn hebben.
Mijn nekje met mijn mooie vacht werd grondig onder handen genomen. Plukjes haar en bloed plakten op mijn mooie jas. Waar was mijn baas, mijn grote vriend?
De volgende dag belden ze gelukkig naar dr.Backwards om te vragen hoe het met me ging. Ik had het nog steeds goed naar mijn zin volgens de dierenarts.
Hij was een aantal keren wezen kijken en had de nier functie gecontroleerd. Deze was vooruit gegaan ten opzichte van zaterdag maar toch matigjes, nog niet hoog genoeg voor operatie. Maandag om kwart voor tien zouden ze wel meer weten.
Eigenlijk wilden mijn baasjes maandag morgen vroeg nog komen kijken. Maar ze waren jammer genoeg bang dat ik nog verder in verwarring zou raken als ze daarna weer weg zouden gaan.
De nacht duurde lang. Wie was ik ook al weer? Waarom had ik die intense pijnen en angsten?
Om half twaalf werd ik weer naar een kamertje gebracht. Het rook weer naar een hond die daar net nog rond gelopen had. Vaag zie ik mijn baasjes nog tussen mijn angst en pijn bij de tafel. Te laat om mij te kalmeren. Ik schaamde mij voor mijn gescheurde jas, waar ik zo trots op geweest was. Van mijn ridderlijk gevoel was niets meer over. Mijn baasjes huilden. Ik had ze zo gemist, kennelijk net zo veel als zij mij. Dr.Bakkersknecht , die nu dienst had en mij bij het binnen brengen een verdoving gegeven had en later terug kwam, zou de finishing touch doen via het infuus wat er volgen dr.Backwards zo soepeltjes ingegaan was. De spuit volgde. Nu moest het snel tot een einde komen. Dat einde duurde lang. Meerdere malen tikte dr.Bakkersknecht tegen mijn open ogen, en keek onder mijn staart. Wat waren dit voor mensen? Waarom deze handelingen die voor mij zo lang moesten duren?
Helaas kwam dr.Bakkersknecht er nu pas achter dat het infuus niet goed in de ader zat!
Ik was ook zo uitgedroogd toen het gezet werd zei hij nog. Tevens zou ik er volgens hem ook zo aan gelikt hebben. Zo zou het sterven nog wel uren kunnen duren. Twee keer spuiten in de buikhote moest dit ritueel versnellen.
Toen werd het zwart voor mijn oogjes die zo moe en uitgeput waren.
"Waar is eigenlijk zijn handdoek" vroeg de bazin?
Handdoek? Eh zeker in de was.
Mijn nekje met mijn mooie vacht werd grondig onder handen genomen. Plukjes haar en bloed plakten op mijn mooie jas. Waar was mijn baas, mijn grote vriend?
De volgende dag belden ze gelukkig naar dr.Backwards om te vragen hoe het met me ging. Ik had het nog steeds goed naar mijn zin volgens de dierenarts.
Hij was een aantal keren wezen kijken en had de nier functie gecontroleerd. Deze was vooruit gegaan ten opzichte van zaterdag maar toch matigjes, nog niet hoog genoeg voor operatie. Maandag om kwart voor tien zouden ze wel meer weten.
Eigenlijk wilden mijn baasjes maandag morgen vroeg nog komen kijken. Maar ze waren jammer genoeg bang dat ik nog verder in verwarring zou raken als ze daarna weer weg zouden gaan.
De nacht duurde lang. Wie was ik ook al weer? Waarom had ik die intense pijnen en angsten?
Om half twaalf werd ik weer naar een kamertje gebracht. Het rook weer naar een hond die daar net nog rond gelopen had. Vaag zie ik mijn baasjes nog tussen mijn angst en pijn bij de tafel. Te laat om mij te kalmeren. Ik schaamde mij voor mijn gescheurde jas, waar ik zo trots op geweest was. Van mijn ridderlijk gevoel was niets meer over. Mijn baasjes huilden. Ik had ze zo gemist, kennelijk net zo veel als zij mij. Dr.Bakkersknecht , die nu dienst had en mij bij het binnen brengen een verdoving gegeven had en later terug kwam, zou de finishing touch doen via het infuus wat er volgen dr.Backwards zo soepeltjes ingegaan was. De spuit volgde. Nu moest het snel tot een einde komen. Dat einde duurde lang. Meerdere malen tikte dr.Bakkersknecht tegen mijn open ogen, en keek onder mijn staart. Wat waren dit voor mensen? Waarom deze handelingen die voor mij zo lang moesten duren?
Helaas kwam dr.Bakkersknecht er nu pas achter dat het infuus niet goed in de ader zat!
Ik was ook zo uitgedroogd toen het gezet werd zei hij nog. Tevens zou ik er volgens hem ook zo aan gelikt hebben. Zo zou het sterven nog wel uren kunnen duren. Twee keer spuiten in de buikhote moest dit ritueel versnellen.
Toen werd het zwart voor mijn oogjes die zo moe en uitgeput waren.
"Waar is eigenlijk zijn handdoek" vroeg de bazin?
Handdoek? Eh zeker in de was.
Die vreselijke onderzoeken
