Afscheid van m'n baasjes

Voor negen uur op weg naar één van de modernste dieren klinieken. Weer speelde ik de clown. Baas het gaat goed hoor. Alleen moest ik af en toe miauwen van de pijn. We waren iets te vroeg. Omdat mijn baasjes wisten dat ik nogal angstig was voor honden, wilden ze de eersten zijn zodat de wachtkamer niet vol zou zitten met andere diertjes. Buiten zag ik een vogeltje takjes zoeken in een boom. Met overdreven interesse keek ik dan weer naar het vogeltje dan weer naar mijn baasjes. Maar ze hadden besloten om toch daar naar binnen te gaan.
Dr.Backwards riep ons zo rond half tien een kamertje in. Gewikkeld in een handdoek, die zo lekker naar thuis rook, zetten ze mij op de tafel.
Hij dacht nu iets te voelen aan mijn linker niertje. Het zou iets groter aanvoelen.
Een spuitje verdoving zou veel goed maken voor wat er daarna nog gebeuren zou.
De verdoving was nog niet ingespoten of ............
Ik wilde nog tegen m'n baas, mijn grote vriend opspringen. Baas neem me weer mee. De baas had tranen in zijn ogen. Te laat, zonder pardon werd ik van de tafel geplukt en meegenomen. Ik hoorde nog zeggen: "Hij mag op geen enkele manier lijden en hier is z'n handdoek zodat hij nog iets bekends heeft". De deur ging dicht.